Tymi słowami promuje swoje miasto „Towarzystwo Kulturalne Echo Pyzdr” na folderze o Pyzdrach i okolicy. Podaje ono jeszcze jedną ciekawostkę o Pyzdrach. „Obradujący w 1815 r. Kongres Wiedeński dokonał korekty granic rozbiorowych Polski. Rosja rozciągała się od Alaski do Pyzdr. Alaskę Rosjanie przyłączyli ze względu na cenne futra a Pyzdry ze względu na intrygującą, niepowtarzalną nazwę”.
    Prawdopodobnie już na początku XIII wieku był tu gród. Lokacja miasta nastąpiła przed 1257 rokiem. Znajdował się tam zamek, prawdopodobnie drewniano-ziemny. W 1331 r. Pyzdry, wówczas jedno z największych miast Wielkopolski, zostały zdobyte przez Krzyżaków, którzy miasto złupili i spalili. W Pyzdrach przebywał wówczas książę Kazimierz, na szczęście dzięki pomocy mieszkańców zdołał uciec. Około 1339 r. wdzięczny król Kazimierz Wielki odbudował zamek (jako gotycką budowlę ceglaną) i miasto, które otoczono murami. W 1383 r. Pyzdry, w murach których bronili się zwolennicy Zygmunta Luksemburskiego, były oblegane i zostały zdobyte przez rycerstwo polskie. Podczas szturmu, po raz pierwszy na ziemiach polskich, użyto działa – o tym doniosłym wydarzeniu wspomniano na początku. W 1390 r. król Władysław Jagiełło przyjął w Pyzdrach lenny hałd księcia słupskiego Warcisława VII.

    Od XV w. do pierwszej połowy XVII w. Miasto, położone u ważnej przeprawy przez Wartę, przy szlakach handlowych do Poznania i Gdańska, rozwijało się jako znaczący ośrodek handlu i rzemiosła, zwłaszcza tkactwa, sukiennictwa, rzemiosł skórzanych, kuśnierstwa i szewstwa. W 1656 r. Pyzdry zostały zniszczone przez Szwedów, w 1707 r. wyludniły się wskutek zarazy, a w 1768 r. miasto zniszczyły wojska rosyjskie, ścigające konfederatów barskich. Do rozbiorów Pyzdry były miastem powiatowym w województwie kaliskim. W 1793 r. znalazły się w zaborze pruskim. Latach 1807-1815 były w Księstwie Warszawskim, później w Królestwie Polskim. Położone zaledwie kilka kilometrów od granicy Prus były najdalej na zachód wysuniętym miastem Królestwa i zarazem całego imperium rosyjskiego. W XIX w. mieszkańcy Pyzdr byli zaangażowali się w walki toczone podczas powstań narodowych. Po I wojnie światowej Pyzdry wróciły w granice Rzeczpospolitej.
    Obecnie Pyzdry to nieco ponad trzytysięczne miasteczko w województwie wielkopolskim. Miasto jest malowniczo położone na nadwarciańskiej skarpie. Oczywiście mając tak ciekawą historię Pyzdry mogą się poszczycić wieloma zabytkami.

Kościół farny p.w. Narodzenia NMP, pierwotnie z fundacji Kazimierza Wielkiego, był wielokrotnie niszczony i odbudowywany. W latach 1862 – 1870 kościół został gruntownie odbudowany i częściowo przebudowany. Obecnie jest to kościół trójnawowy, bazylikowy. Wnętrze ma charakter barokowy. Cechą charakterystyczną kościoła farnego jest niska wieża zwieńczona neogotyckim krenelażem – rzadkość w budowlach sakralnych.

    Pofranciszkański średniowieczny zespół klasztorny. Kościół p.w. Ścięcia św. Jana Chrzciciela o bryle gotyckiej, z późnobarokową fasadą i wysmukłą wieżą. W tym miejscu kościół istniał już od XIV w., ale tak jak i kościół farny zmieniał się w ciągu burzliwej historii Pyzdr. Wewnątrz bogate wyposażenie z drugiej połowy XVIII w. późnobarokowy ołtarz główny, dwa nagrobki z ok. 1800 r. polichromia Aleksandra Przewalskiego z ok. 1910 r. obok kościoła klasztor na planie czworokąta z wirydarzem pośrodku. W krużgankach znajduje się 18 fresków Adama Swacha z 1733 r. przedstawiających życie świętego Franciszka z Asyżu. W południowej części krużganków zachowały się fragmenty późnogotyckiej polichromii z XV-XVI w.
   
    W odrestaurowanym wschodnim skrzydle klasztoru i częściowo w krużgankach znajduje się Muzeum Ziemi Pyzdrskiej i dom kultury. Muzeum jest bardzo bogato wyposażone m.in. w oryginalne dokumenty z pieczęciami królewskimi. Zwiedzając muzeum można też obejrzeć krużganki z starą polichromią i freskami Swacha (obecnie w takcie odnawiania). Przed wejściem do Muzeum żeliwny słup graniczny z XIX w. z dawnej granicy prusko-rosyjskiej.