Kanał Ostródzki-Elbląsko jest położony w zachodniej części województwa warmińsko-mazurskiego. Przecina wschodnią część Żuław Wiślanych i Pojezierze Iławskie. Łączy Elbląg z Ostródą przez jeziora: Druzno, Sambród, Ruda Woda, Ilińsk, Drwęckie. Kanał Ostródzko-Elbląski zabytkiem hydrotechniki, najciekawszym szlakiem żeglownym nie tylko w Polsce. Ma jedyne czynne w świecie kanałowe urządzenia techniczne, jakimi są pochylni oraz śluzy, jazy i inne.

Żuławy Wiślane są obszarem deltowym Wisły.  Żuławy przylegają od wschodu i zachodu do wzniesień, od północy zamyka je Mierzeja Wiślana i Wzniesienia Elbląskie. Żuławy zajmują dawną zatokę morską, którą wypełniają stożki napływowe usypane przez ramiona Wisły tworząc płaską równinę pokrytą urodzajnymi madami. Około jednej trzeciej powierzchni Żuław stanowi depresja, obniżająca się na południe od Elbląga do 1,8 m poniżej poziomu morza (najniżej położony punkt w Polsce). Charakterystyczną cechą deltowego krajobrazu Żuław jest gęsta sieć kanałów, grobli i wałów przeciwpowodziowych.

Pojezierze Iławskie jest najdalej na wschód wysuniętą część większej jednostki geograficznej: Pojezierza Wschodniopomorskiego. Rzeźba tej krainy jest wynikiem działalności erozyjnej i akumulacyjnej lądolodu skandynawskiego i jego wód roztopowych. Obszar pojezierny trasy kanału stanowi dyluwialną wysoczyznę opadającą w kierunku Żuław Wiślanych 40-60 m, silnie pociętym erozyjnym zboczem. Wysoczyzna ta ma na ogół charakter falistej moreny dennej wzniesionej średnio od 95 do 140 m n.p.m. Powierzchnia moreny dennej jest urozmaicona przez formy wypukłe i wklęsłe. Formy wklęsłe wypełniają liczne głębokie jeziora rynnowe (np. Sambród, Drwęckie, Szeląg). Duża część jezior uległa całkowitemu lub częściowemu zabagnieniu i zatorfieniu. Do najważniejszych form wypukłych należą moreny czołowe. Najwyższe wzniesienie znajdują się na północ od Morąga i osiągają 197,3 m n.p.m.
Pojezierze Iławskie jest drugim po Krainie Wielkich Jezior zgrupowaniem jezior na historycznych ziemiach Warmii, Mazur i Powiśla. Przeważają tu jeziora rynnowe, występujące w długich uszeregowanych ciągach, głównie o przebiegu południkowym. Są one za zwyczaj głębokie. Powierzchnia i liczba jezior była dawniej większa. Świadczą o tym liczne torfowiska, w których pod warstwą torfu prawie z reguły znajdują się osady gytii lub kredy jeziornej, a niżej nieorganiczne iły. Zanikanie jezior przebiegało zarówno przez naturalne wypełnianie i zarastanie, jak również, w ostatnich stuleciach, wskutek interwencji człowieka, który przekopywał kanały powodując obniżenie wód.

Poziom wody w jeziorach Pojezierza Iławskiego ulega w ciągu roku wahaniom. Mieszczą się one w granicach 16 – 40 cm. Największe występują w wąskich i długich jeziorach rynnowych. Na jeziorze Druzno podnosi się woda na skutek cofanie się rzeki Elbląg pod naporem wód wtłaczanych przy północnym wietrze z Zalewu Wiślanego. Tam amplituda wahań dochodzi do 80 cm.

Przebieg zjawisk lodowych na jeziorach jest bardzo skomplikowany. Na zlodzenie mają wpływ, oprócz warunków klimatycznych, temperatura wód gruntowych. W związku z tym daty zamarzanie i odmarzania jezior zależą w dużym stopniu od niezbadanych jeszcze warunków lokalnych. Na przykład wody jeziora Szeląg Wielki zamarzają średnio dwa tygodnie później niż sąsiednie jeziora, później też odmarza.

Świat roślinny i zwierzęcy.

Duże obszary Pojezierza Iławskiego stanowią lasy. Są to lasy mieszane z przewagą sosny i świerka oraz brzoza, dąb, buk, grab, klon i lipa. W podszyciu leśnym występuje leszczyna, jałowiec i jarząb pospolity. W runie leśnym występuje malina moroszka, paproć pospolita, turzyce i wiele innych.

W Lasach Taborskich rosną piękne i wysokie sosny taborskie. Sosna ta, dająca drewno doskonałej jakości technicznej, była wykorzystywana na zachodzie Europy na maszty okrętowe. O tym, że stanowiła ona bardzo cenny materiał szkutniczy, świadczy fakt, że w XVI wieku przez pewien czas produkty tych lasów były we Francji zwolnione z cła. Przekroje sosny taborskiej reklamowano w roku 1900 na wystawie światowej w Paryżu, jako najlepszy surowiec sosnowy świata.

Rozległe kompleksy leśne, duże i małe jeziorka stanowią dogodne warunki do bytowania różnych gatunków zwierząt. Żyją tu między innymi jelenie, sarny, dziki, bobry, rysie zające, a nawet rzadko już spotykane łosie, borsuki, kuny i tchórze. Licznie występują tu ptaki, w szczególności wodne, błotne i przelatujące: łabędź niemy, kaczki, perkozy, czaple, kormorany, sowy i puszczyki. W jeziorach i rzekach żyją szczupaki, okonie, płocie, liny, karasie, sandacze, węgorze, ukleje, sielawy i sieje, a w czystych rzekach nawet pstrągi. W celu zachowania rzadkich gatunków zwierząt oraz ciekawych zespołów roślinnych i krajobrazu polodowcowego utworzono tu kilkanaście rezerwatów przyrody.