Drawieński Park Narodowy został utworzony 1.05.1990 r. Zajmuje powierzchnię ponad 11 tys. ha, z czego pod ścisłą ochroną jest blisko 400 ha. Jest położony na pograniczu województw lubuskiego, zachodniopomorskiego i wielkopolskiego, na terenie Puszczy Drawskiej.

Dominującym elementem w krajobrazie DPN są lasy. Najbardziej typowe lasy dla Puszczy Drawskiej to buczyny. Najpiękniejsze i najlepiej zachowane rosną wzdłuż Drawy. Zabagnione miejsca zajmują olsy, a w dolinach rzek, na terenach regularnie zalewanych lub podmaczanych wodami rzecznymi rosną łęgi olszowe. Na torfowiskach występują bory i brzeziny bagienne. Wilgotne zagłębienia i brzegi torfowisk zajmują świerczyny. Przeważają jednak lasy sosnowe. Jest to wynik prowadzonej dawniej gospodarki leśnej, kiedy na siedliska lasów liściastych sadzono sosnę. W związku z tym w DPN prowadzi się tzw. przebudowę. Przy pomocy umiejętnego wycinania i posadzania przekształca się skład gatunkowy drzewostanów bliższy naturalnemu.

Ważnym elementem środowiska przyrodniczego Drawieńskiego Parku Narodowego są wody. DPN jest położony nad rzeką Drawą i jej dopływem – Płociczną. Poza nimi przez DPN przepływają: Słopnica, Korytnica, Runica, Cieszynka, Moczel, Sucha. W Parku jest 20 jezior, które są bardzo zróżnicowane pod względem charakteru ekologicznego. Występują tu jeziora dystroficzne charakteryzujące się dużą zawartością związków humusowych, zakwaszeniem wody, niedoborze tlenu i substancji pokarmowych, o ubogiej jakościowo florze i faunie, które to czynniki prowadzą do zarastania jezior i powstawania torfowisk.

Do tego typu należy Pięć Jeziorek Torfowych zwanych także Głodnymi Jeziorkami. Jeziora eutroficzne są bogate w substancje pokarmowe, mają bogatą florę i faunę. Rozkład nadmiaru substancji organicznej w tych jeziorach prowadzi do powstawania mułów, w konsekwencji zbiornik wypłyca się. Na terenie DPN do jezior eutroficznych należą: Ostrowiec, Płociczno, Sitno. Specyficznym elementem Drawieńskiego Parku Narodowego są wypływy wód podziemnych: źródła, wycieki i wysieki, a także rozwinięte na takich wyciekach źródliskowe torfowiska.

Unikatem pod względem hydrologicznym i ekologicznym jest jezioro Czarne. Wypełnia ono bezodpływowe zagłębienie terenu powstałe ok. 10 000 lat temu w wyniku wytopienia się bryły martwego lodu. Strome zbocza misy jeziornej i bardzo stromo opadające dno, charakterystyczny dla jezior ramieniowych szafirowy kolor wody decyduje o jego specyficzności. Jezioro słynie z bardzo czystej wody o uderzającej przeźroczystości (średnio 7m). Spora głębokość jeziora i jego położenie w dużym zagłębieniu terenu powodują, że jego wody nie są mieszane przez wiatr do dna. Zjawisko to, będące unikatem w Polsce, nazywane jest meromiksją. Warstwa żyznych wód poniżej 13 metrów głębokości od lat pozostaje tu stabilna.