Wywiad z Anną Popek, dziennikarką i prezenterką TVP2.

Przeprowadza Pani dużo wywiadów z gwiazdami, które świadomie lub podświadomie naśladujemy. A może faktycznie mamy z nimi coś wspólnego? Może są to osoby takie,  jak my, które różnią się od nas tylko publicznym charakterem swojej pracy?

Często zastanawiałam się nad tym, dlaczego ktoś staje się gwiazdą. Nie można przecież przewidzieć tego, jakie emocje będziemy budzić w ludziach. Można się natomiast „stworzyć” jako „gwiazda” i dostawać za to nawet sporo pieniędzy. Wymaga to pomysłu, odwagi i… ekshibicjonizmu.

Najważniejszy w zestawie cech gwiazd prawdziwych jest szacunek, jaki do nich czujemy. To, że wierzymy w ich talent, skromność i pracę, i to, czy możemy im samym uwierzyć w to, co do nas mówią jako aktorzy, piosenkarze, dziennikarze. Początkowo traktowałam gwiazdy jak półbogów. Wydawało mi się, że trzeba mieć wyjątkowy talent, doświadczenie i wyczucie, by zachwycać sobą innych. Przeczytałam jednak wywiad z Krystyną Jandą. Napisała w nim, że przeważającą część czasu i energii zabierało jej znalezienie dla siebie roli, miejsca w filmie lub teatrze. Stworzenie postaci było mniej czasochłonne. W końcu nie święci garnki lepią – dotyczy to również gwiazd.

Czy celebryci i elita to samo? Społeczeństwu potrzebne są wzorce osób znanych, ale czy popularność wystarczy, by mówić o elitarności?

W teorii nie, jednak w praktyce to to samo. Trudno mówić o Dodzie jako o elicie, niemniej jednak sama często widziałam, jak nastolatki na koncertach spijały słowa z jej ust, wpatrzone były w nią jak w obrazek i wierzyły w każdy wers śpiewany przez nią ze sceny. Trzeba tu powiedzieć, że Doda poważnie traktuje koncerty charytatywne, i mimo że zdarza jej się śpiewać na parkingu przed centrum handlowym, to daje takie samo show jak na koncercie telewizyjnym. Wracając do pytania – bywa, że o elitarności świadczy jedynie zamożność, ale zawsze zwraca uwagę kultura osobista, uprzejmość, wiedza, naturalność i poczucie humoru. I tak się składa, że osoby posiadające te właśnie cechy w jakiś sposób są wyróżniane.

Sama nierzadko wypowiadam się na temat etyki w mediach, ale przecież etyka obowiązuje tak samo odbiorców. Kto to jest etyczny telewidz?

Widz, który świadomie wybiera nawet wtedy, gdy wybór oznacza rezygnację. Rodzice nie powinni bezmyślnie oglądać wulgarnych filmów lub programów. Jeżeli widzą coś, co jest sprzeczne z ich kodeksem powinni to skomentować. Nie wszystko da się wyeliminować, ale sama ocena „dzieła” sprawia, że dzieci mogą znaleźć właściwy stosunek do takich treści. Sama nie oglądam programów, w których manipuluje się ludźmi. Np. Top Model był dla mnie przykładem programu, który wykorzystuje wszystkie najgorsze cechy i niskie pobudki. Upokarzanie publiczne dziewcząt, manipulacja emocjami widzów, wytwarzanie sztucznej rywalizacji pomiędzy nimi, złośliwe i krzywdzące komentarze niektórych członków jury, eksponowanie cielesności i zmuszanie niedoszłych modelek do przekraczania barier wstydu, intymności, czasem odrazy. I jeszcze na tym wszystkim nadawca zarabiał, bo przecież cały naród wysyłał sms-y. Takich programów jest jeszcze kilka.