Rosyjska Ameryka. Dotarcie do Alaski było rezultatem jednej z największych w historii ekspedycji naukowych, tzw. drugiej ekspedycji kamczackiej, trwającej w latach 1733-1743. W jej ramach, w czerwcu 1741 r. z Kamczatki wyruszyły dwa statki: Święty Piotr, którego kapitanem był Duńczyk w służbie Rosji, Vitus Bering, dowódca ekspedycji oraz Święty Paweł, dowodzony przez Aleksieja Czirkowa. Pierwszy do wybrzeży Alaski dotarł Czirikow, dzień po nim - 16 lipca 1741 r., Bering. Obaj wysłali ludzi do zbadania terenu. Droga powrotna okazała się dramatyczna dla statku Beringa. Duńczyk nie wrócił do Rosji, zmarł na szkorbut na wyspie, która otrzymała następnie jego imię. Do domu dotarli jednak członkowie wyprawy, przywożąc ze sobą piękne futra wydr morskich, co zachęciło rosyjskie stowarzyszenia handlarzy do regularnych wypraw morskich na Alaskę. Wyprawy te były długie, trwały dwa do czterech, a nawet więcej lat, co wymusiło na handlarzach zakładanie osad, w których odbywał się handel i z których wyruszali na polowania. W końcu lat dziewięćdziesiątych XVIII wieku niektóre siedziby uzyskały charakter stałych. Rosjanie oraz rdzenni mieszkańcy Syberii, wyprawiający się na polowania, wykorzystywali do polowań miejscową ludność, coraz bardziej uzależniając Aleutów ekonomicznie. Na niektórych obszarach pojawiły się praktyki niewolnicze, toczyły się też walki. W wyniku tej sytuacji, a przede wszystkim z powodu chorób przywiezionych przez handlarzy, w ciągu 60 lat wyginęło 80% plemienia Aleutów.

W 1799 r. na wyspie Baranowa Rosjanie założyli osadę Sitka, w tym samym roku car Paweł I przyznał monopol na handel futrami Mikołajowi Rezanowowi, sukcesorowi słynnej wówczas firmy handlowej Szelikow-Golikow. Rezanow utworzył Towarzystwo Rosyjsko-Amerykańskie do zarządzania kolonią rosyjską. W zamian za monopol na handel futrami, Towarzystwo miało realizować program kolonizacji.

Rosjanom nigdy nie udało się całkowicie skolonizować Alaski. Trafili na opór rdzennych plemion, zwłaszcza Tilgitów. Coraz trudniej było pozyskiwać futra, zaś monopol handlowy był zagrożony ze strony traperów i myśliwych amerykańskich, a także Kompanii Zatoki Hudsońskiej, która miała swoje faktorie w sąsiedztwie Alaski. Podział wpływów między USA a Rosją został ustalony traktatem z 1824 r., który wyznaczył granicę na 54˚40’ szerokości geograficznej północnej. Rok później identyczna granica została potwierdzona na mocy traktatu brytyjsko-rosyjskiego.

Od początku lat 60-tych XIX wieku Rosjanie rozważali pozbycie się coraz bardziej kłopotliwej kolonii. Przetrzebienie zwierząt futerkowych oraz nieprzestrzeganie przez amerykańskich i brytyjskich handlowców postanowień traktatów wyznaczających strefy wpływów utrudniało Rosjanom funkcjonowanie. Towarzystwo Rosyjsko-Amerykańskie znalazło się na granicy bankructwa. Obok niskich dochodów z handlu, do woli sprzedaży Alaski przyczyniła się także chęć utrzymania tego terytorium poza wpływami brytyjskimi, co szczególnie po wojnie krymskiej nabrało znaczenia prestiżowego, a także trudna sytuacja finansowa samej Rosji.