Zasada Huygensa

„Idzie człowiek przez most i widzi policjanta wyrywającego płyty z chodnika i rzucającego je do rzeki. Oburzony mówi:
- Jak panu nie wstyd! Pan, stróż porządku, dewastuje chodnik!
- Co tam chodnik - odpowiada policjant - Patrz pan, rzucam kwadraty, a tam się kółka robią!”

Zasada sformułowana przezholenderskiego fizyka Chrystiana Huygensa mówi, iż każdy punkt ośrodka, do którego dotarło czoło fali można uważać za źródło nowej fali kulistej.

Zasada Huygensa pozwala przewidzieć zachowanie się fali także wtedy gdy napotyka ona na przeszkodę lub spotyka inne fale. Zasada ta tłumaczy również, dlaczego głos z sąsiedniego pokoju brzmi tak dla ucha słuchacza jak gdyby nie dochodził on z sąsiedniego pomieszczenia, a był umiejscowiony w wejściu pomieszczenia, w którym się znajdujemy.

Dlaczego tak się dzieje?

„Każdy punkt ośrodka, do którego dotarło czoło fali można uważać za źródło nowej fali kulistej” – czyli po dotarciu fali głosowej do drzwi to właśnie one stają się źródłem nowej fali.

Dzięki użyciu w myśleniu dedukcyjnym swojej zasady, w roku 1655 Huygens odkrył największy księżyc Saturna – Tytan. Obserwacje pierścieni potwierdził inny astronom - Jean-Dominique Cassini (znany też jako Giovanni Domenico Cassini). Wskazał, że składają się one z drobin skał. Odkrył także kolejne księżyce – Iapetusa, Rheę, Tethys, i Dione. W 1675 roku Cassini dostrzegł również przerwę między pierścieniami, znaną dziś jako Przerwa Cassiniego. Po 350 latach od dedukcyjnego odkrycia Huygensa 14 stycznia 2005 roku, mała kapsuła – próbnik Huygens - z amerykańskiej automatycznej stacji kosmicznej Cassino wylądował na powierzchni Tytana.

Irena Fryc

źródło grafiki: www.commons.wikimedia.org