Kobiety Średniowiecza

Historia -

Nie zajmowały się jedynie domem, gospodarstwem i dziećmi. Działały również na niwie duchowo-religijnej, a nawet politycznej. Wystarczy wspomnieć osobę Hildegardy z Bingen czy Joanny d Arc.

Hildegarda z Bingen (1098 - 1179) wizjonerka, mistyczka, uzdrowicielka, reformatorka religijna oraz kompozytorka. Ponieważ była dziesiątym dzieckiem w rodzinie, została poświęcona Kościołowi i wysłana na naukę do przeoryszy konwentu benedyktynek w Disibodenbergu Judyty. Po jej śmierci w 1136 roku została przeoryszą zakonu. Ujawniła wówczas, że od 3 roku życia miała wizje.

Podczas jednej z wizji usłyszała głos polecający jej spisywanie doświadczanych wizji. W ten sposób powstało dzieło „Scivias” (Poznaj ścieżki Pana). Uzyskała duży rozgłos, co spowodowało, że papież Eugeniusz III wysłał specjalną komisję do jej klasztoru. Hildegarda uzyskała poparcie Bernarda z Clairveaux ( założyciela zakonu cystersów), w związku z tym papież na synodzie w Trewirze (lata: 1147/1148) uznał jej wizje, pobłogosławił i nakazał dalsze ich spisywanie. J

est autorką trzech ksiąg: „Scito vias Domini” (Usłysz Pana), ”Liber Vitae” (Księga zasług życia) i „Liber Divinorum Operum” (Księga dzieł Bożych). Napisała sztukę „Ordo Virtutem” (O sztuce cnoty) i skomponowała do niej muzykę. Przyczyniła się do powstania nowych klasztorów w Rupertsbergu i Eibingen.

Nosiła przydomek Sybilli znad Renu. U niej szukali rady i pociechy biskupi oraz książęta. W 1152 zostala nawet zaproszona przez cesarza Fryderyka Barbarossę, do spotkania doszło na dworze w Ingelheim. Zasłynęła jako kaznodziejka. W latach 1158-1170 przemierzała środkowe i południowe Niemcy głosząc publiczne kazania w licznych miastach i klasztorach. Zajęła się następnie medycyną i ziołolecznictwem. Nazywano ją pierwszą niewiastą pośród lekarzy i przyrodników Niemiec.

W latach 1223-1227 rozpoczął się jej proces kanonizacyjny. Z nieznanych powodów został jednak wstrzymany. W XIV w. umieszczona została w Martyrologium Rzymskim, a w kalendarzu liturgicznym znalazla się w 1971r.

Joanna d Arc (1412 - 1431) to również przykład niezwykłej kobiety, francuskiej bohaterki narodowej i świętej Kościoła. Urodziła się w 1412 r. w rodzinie chłopskiej, nie posiadała formalnego wykształcenia, podpisywała się jedynie pod listami, które dyktowała.

Joanna, osoba nadzwyczaj pobożna złożyła w wieku 13 lat ślub dziewictwa. W tym czasie trwała wojna stuletnia pomiędzy Francją i Anglią oraz angielskimi sojusznikami Burgundczykami.

Na skutek porozumień traktatowych delfin Karol nie stał się następcą króla Karola VI. W takim to momencie historii Francji Joanna pod wpływem mistycznych wizji wyruszyła do delfina. Celem jej było wyzwolenie Francji i koronacja delfina w Reims. W Chinon w dniu 23 II 1429 uzyskała posłuchanie u Karola.

Po licznych przesłuchaniach przekonała delfina Karola i innych dostojników duchownych i świeckich. Objęła dowództwo nielicznych oddziałów wojskowych. Oswobodziła Orlean, stąd przydomek „Dziewicy Orleańskiej”, zwyciężyła pod Patay, doprowadziła do koronacji Karola VII w katedrze w Reims (17 VII 1429). Jednakże stała się osobą niewygodną dla króla i jego Rady.

Wzięta do niewoli przez Burgundczyków , została przekazana Anglikom. Została oskarżona o herezję, czary, rozpustę, pychę i przekazana sądowi kościelnemu. Dwukrotnie odbył się jej proces, ostatecznie uznana została za winną. 30 VI 1431 spalona na stosie w Rouen, szczątki jej zaś wrzucono do Sekwany.

Zrehabilitowana przez papieża Kaliksta III w 1456 r. Beatyfikowana przez Piusa X (1909), kanonizowana przez Benedykta XV (1920).

Irena Kępa